Κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους ἔγινε ἡ ταύτισις τοῦ δυτικοῦ λόφου τῆς Ἱερουσαλὴμ μὲ τὴν Σιὼν τῆς Π. Διαθήκης. Σήμερον, ἐπὶ τοῦ λόφου αὐτοῦ εἶναι ἐκτισμένη ἡ Πατριαρχικὴ Σχολὴ τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων. Τὸ ὄρος Σιὼν εἰς τὴν Π.Διαθήκην ἐσήμαινε : βασιλεία τοῦ Ἰούδα, χώρα τοῦ Ἰσραήλ, λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὑπεράνω ὅλων πνευματικὴ Ἱερουσαλήμ, ἀπὸ τὴν ὁποίαν, ὅπως λέγει ὁ προφήτης Μιχαῖας, «θὰ προέλθῃ ἡ διδασκαλία καὶ ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ». Διὰ τοὺς χριστιανοὺς Νέα Σιὼν εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων καὶ ἐκτὸς ἀπὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, φέρει καὶ τὴν ὀνομασίαν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Σιὼν ἢ Σιωνίτις Ἐκκλησία.

     Φαίνεται πὼς ἡ θρησκευτικὴ καὶ συμβολικὴ αὐτὴ ἑρμηνεία τῆς Σιὼν ἀπετέλεσε τὸν σπουδαιότερον παράγοντα διὰ τὴν ταύτισίν της ἀπὸ τοὺς πρώτους Χριστιανούς. Αἱ χριστιανικαὶ παραδόσεις ἀναφέρουν ὅτι ἐπάνω εἰς τὴν Σιὼν ἔγιναν: Ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος, ἡ δίκη τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον τῶν ἀρχιερέων Ἄννα καὶ Καϊάφα, ἡ ἐμφάνισις τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν Θωμᾶν καὶ εἰς τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους μετὰ τὴν Ἀνάστασίν Του, ἡ ἐπιφοίτησις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ἡ ἵδρυσις τῆς πρώτης χριστιανικῆς κοινότητος καὶ Ἐκκλησίας.

     Κατὰ τὸν 5^ον καὶ 6^ον αἰῶνα, ἡ Σιὼν συνεδέθη καὶ μὲ ἄλλα γεγονότα ὅπως τὴν Κοίμησιν τῆς Παναγίας, τὴν ταφὴν τοῦ Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, τὴν ἄρνησιν τοῦ Πέτρου καὶ τὴν ταφὴν τοῦ Βασιλέως Δαυΐδ. Τὸ σπουδαιότερον ἐκ τῶν προσκυνημάτων τῆς Σιὼν ἦταν τὸ «Ὑπερῶον», ἤτοι διώροφος κατοικία ἐντὸς τῆς ὁποίας ἔγινε ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος καὶ ἡ ἐπιφοίτησις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὸν 4ον αἰῶνα, ὁ χῶρος τοῦ Ὑπερώου περιελήφθη εἰς μίαν μεγαλοπρεπῆ βασιλικὴν, ἡ ὁποία ὠνομάζετο «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Σιών».

     Τὸ 614 ἡ ἐκκλησία τῆς Σιὼν καὶ τὸ Ὑπερῶον κατεστράφησαν ὑπὸ τῶν Περσῶν. Ὀλίγα χρόνια ἀργότερον ἐπανεκτίσθη ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Ἱερουσαλὴμ Μοδέστου, ἀλλὰ κατεστράφη πάλιν ὑπὸ τῶν Ἀράβων. Μετὰ τὴν ἐκδίωξιν τῶν Σταυροφόρων ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ὁ χῶρος τοῦ Ὑπερώου κατελήφθη ὑπὸ τῶν Μουσουλμάνων καὶ διὰ μέγα χρονικὸν διάστημα ἐχρησιμοποιήθη ὡς τζαμί.