Ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύµων εἶναι ἡ µόνη αὐτοφυὴς καὶ γηγενὴς εἰς τὴν Ἁγίαν Γῆν Ἐκκλησία, διατηρήσασα, καθ’ὅτι Ὀρθόδοξος, τὴν διὰ πολλῶν αἰώνων τηρηθεῖσαν ἀναλλοίωτον Ὀρθόδοξον Πίστιν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ Πατέρων. Αἱ λοιπαὶ χριστιανικαὶ ὁµολογίαι καὶ κοινότητες, ἔχουσαι τὴν ἀπωτάτην αὐτῶν ἀναφορὰν εἰς τὰς ἐθνικὰς ἢ συγκεντρωτικάς, ἔξωθεν τῆς Ἁγίας Γῆς, ἐκκλησιαστικὰς αὐτῶν διοικήσεις, τὰς ὁποίας ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ ἀντιπροσωπεύουν, σαφῶς ὑπολείπονται τοῦ σπουδαίου προσώπου τὸ ὁποῖον διαδραµατίζει ἡ Σιωνίτις Ἐκκλησία ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τοῦ «Τάγµατος τῶν Σπουδαίων», τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος. Ὁ ἑλληνικὸς χαρακτὴρ τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας, πέραν τῆς ἀµέσου ἱστορικῆς ἀναφορᾶς αὐτοῦ εἰς τὴν καταγωγὴν τῶν πρώτων ἐν Παλαιστίνῃ Χριστιανῶν, ἐπειδὴ ἐµπνέει τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἁγίας Σιών διὰ τῆς οἰκουµενικότητος τοῦ Ὀρθοδόξου Ρωµέηκου, πνευµατικοῦ καὶ χριστοκεντρικοῦ πολιτισµοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὑπεραιρόµενος στενῶν ἐθνικῶν δεσµεύσεων, ἐξασφαλίζει κατὰ τοῦτο καὶ τὴν οἰκουµενικότητα καὶ τὸ εἰς ἅπαντας προσβατὸν τῶν Πανσέπτων Προσκυνηµάτων.

   Αἱ κατὰ τά τελευταῖα ἔτη πολεµικαί συρράξεις εἰς τὴν περιοχήν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τὰ παρεπόµενα προβλήµατα ὡδήγησαν εἰς τήν, εἰσέτι συνεχιζοµένην, ἀποψίλωσιν τοῦ χριστιανικοῦ πληθυσµοῦ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ. Ἡ Σιωνίτις Ἐκκλησία ἔχεται, παρὰ ταῦτα, τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς ἐπὶ τῆς καθοδηγήσεως τοῦ ποιµνίου αὐτῆς εἰς νοµὰς σωτηρίους καὶ τῆς διατηρήσεως τοῦ λειτουργικοῦ χαρακτῆρος τῶν Προσκυνηµάτων, παρὰ τοῖς ὁποίοις αἱ τὴν Ἀληθείαν ἀναζητοῦσαι ψυχαί, ἐντοπίων καὶ προσκυνητῶν, εὑρίσκουσιν τὸν Καλὸν αὐτῶν Ποιµένα, ἐκεῖ ὅπου Οὗτος διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως «σωτηρίαν εἰργάσατο ἐν µέσῳ τῆς γῆς» (Ψαλµ. 73, 12).