Ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύµων εἶναι ἡ µόνη αὐτοφυής καί γηγενής εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν Ἐκκλησία, διατηρήσασα, καθότι Ὀρθόδοξος, τήν διά πολλῶν αἰώνων τηρηθεῖσαν ἀναλλοίωτον Ὀρθόδοξον Πίστιν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων. Αἱ λοιπαί χριστιανικαί ὁµολογίαι καί κοινότητες, ἔχουσαι τήν ἀπωτάτην αὐτῶν ἀναφοράν εἰς τάς ἐθνικάς ἤ συγκεντρωτικάς,
ἔξωθεν τῆς Ἁγίας Γῆς, ἐκκλησιαστικάς αὐτῶν διοικήσεις, τάς ὁποίας ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ ἀντιπροσωπεύουν, σαφῶς ὑπολείπονται τοῦ σπουδαίου προσώπου τό ὁποῖον διαδραµατίζει ἡ Σιωνῖτις Ἐκκλησία ὑπό τήν καθοδήγησιν τοῦ Τάγµατος τῶν Σπουδαίων, τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος. Ὁ ἑλληνικός χαρακτήρ τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας, πέραν τῆς ἀµέσου ἱστορικῆς ἀναφορᾶς αὐτοῦ εἰς τήν καταγωγήν τῶν πρώτων ἐν Παλαιστίνῃ Χριστιανῶν, ἐπειδή ἐµπνέει τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἁγίας Σιών διά τῆς οἰκουµενικότητος τοῦ Ὀρθοδόξου Ρωµέηκου, πνευµατικοῦ καί χριστοκεντρικοῦ πολιτισµοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὑπεραιρόµενος στενῶν ἐθνικῶν δεσµεύσεων, ἐξασφαλίζει κατά τοῦτο καί τήν οἰκουµενικότητα καί τό εἰς ἅπαντας προσβατόν τῶν Πανσέπτων
Προσκυνηµάτων. |
Αἱ κατά τά τελευταῖα ἔτη πολεµικαί συρράξεις εἰς τήν περιοχήν
τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί τά παρεπόµενα προβλήµατα
ὡδήγησαν εἰς τήν, εἰσέτι συνεχιζοµένην, ἀποψίλωσιν τοῦ χριστιανικοῦ πληθυσµοῦ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ. Ἡ Σιωνῖτις Ἐκκλησία ἔχεται, παρά ταῦτα, τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς ἐπί τῆς καθοδηγήσεως
τοῦ ποιµνίου αὐτῆς εἰς νοµάς σωτηρίους καί τῆς διατηρήσεως
τοῦ λειτουργικοῦ χαρακτῆρος τῶν Προσκυνηµάτων,
παρά τοῖς ὁποίοις αἱ τήν Ἀλήθειαν ἀναζητοῦσαι ψυχαί,
ἐντοπίων καί προσκυνητῶν, εὑρίσκουσι τόν Καλόν αὐτῶν Ποιµένα, ἐκεῖ ὅπου Οὗτος διά τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως «σωτηρίαν εἰργάσατο ἐν µέσῳ τῆς γῆς» (Ψαλµ. 73, 12). |
