Ἡ Μεγάλη Παρασκευή, ἡ κατεξοχὴν ἡμέρα μνήμης τοῦ ὑπὲρ ἡμῶν σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἑορτάζεται εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων μὲ ἀληθινὴν κατάνυξιν καὶ βαθὺ χαροποιὸν πένθος, ἁρμόζον εἰς χριστιανούς. Κατὰ τὴν πρωΐαν τῆς Παρασκευῆς ἱερὰ πορεία ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ Πραιτώριον, τὸν τόπον τῆς ὑπὸ τοῦ Πιλάτου κρίσεως καὶ ἀναιτίου καταδίκης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν συμμετοχῇ πλήθους προσκυνητῶν κατευθύνεται διὰ τῆς ὁδοῦ τοῦ Μαρτυρίου εἰς τὸν Φρικτὸν Γολγοθᾶν, τόπον τῆς σταυρικῆς θυσίας, ἔνθα ἀναγιγνώσκονται αἱ Βασιλικαὶ Ὧραι τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς.

Ἡ ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Ἀποκαθηλώσεως τελεῖται εἰς τὸ Καθολικὸν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως. Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῆς θ' ὥρας εἰς τὸν ἱερὸν Ναὸν τῶν Ἁγίων καὶ θεοσέπτων βασιλέων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων  φέρων μόνος ἐγκόλπιον καὶ συνοδευόμενος ὑπὸ τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, κατέρχεται διὰ τῶν βαθμίδων τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου καὶ διὰ τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ, ἔνθα καὶ προσκυνᾶ, εἰς τὸ Καθολικὸν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως. Ἐνταῦθα τελεῖται ἐν σεμνότητι ὁ Ἑσπερινὸς τῆς Ἀποκαθηλώσεως, πρὸς τὸ τέλος τοῦ ὁποίου ὁμὰς ἱεροψαλτῶν ψάλλουν εἰς γνήσιον βυζαντινὸν ὕφος τὸ κατανυκτικὸν τροπάριον τῆς Ἀποκαθηλώσεως καὶ τῆς Ταφῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Σέ, τὸν ἀναβαλλόμενον τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, καθελὼν Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ξύλου σὺν Νικοδήμω κ.λ.π.». Μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὅστις ἀνήκει εἰς τὰς Παρρησίας τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ὁ Μακαριώτατος ἐν συνοδείᾳ καὶ πενθίμῳ κρούσει τῶν κωδώνων ἀνέρχεται διὰ τῆς χριστιανικῆς ὁδοῦ εἰς τὸ Πατριαρχεῖον.

Περὶ τὴν 8.00μ.μ. ὥραν τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ὁ Μακαριώτατος ἐν συνοδείᾳ πάντων τῶν Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων, τῶν παρεπιδημούντων Ἀρχιερέων καὶ Ἱερέων τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ πλήθους εὐλαβῶν προσκυνητῶν ἐκ διαφόρων ὀρθοδόξων χωρῶν καὶ ἐντοπίων, κατέρχεται εἰς τὸν Πανίερον Ναὸν τῆς Ἀναστάσεως. Ἐνταῦθα κατ' ἀρχὰς εἰς τὸ Καθολικὸν ψάλλεται ὁ κανών, «Κύματι θαλάσσης», ἕως ὅτου ἐνδυθῶσιν ὁ Μακαριώτατος καὶ οἱ Ἀρχιερεῖς τὰς χρυσοκεντήτους πενθίμους ἀρχιερατικὰς στολὰς αὐτῶν. Μετὰ ταῦτα, ἐνδεδυμένοι καὶ φέροντες εἰς χείρας μικρὰ εὐαγγέλια, λιτανεύουσιν ἀπὸ τοῦ προσκυνήματος τοῦ «Μή μου ἅπτου» διὰ τῶν παρεκκλησίων κύκλῳ τοῦ Καθολικοῦ τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως ἐξωτερικῶς, τῶν «Κλαπῶν», τοῦ Ἁγίου Λογγίνου τοῦ Ἑκατοντάρχου, τοῦ «Διεμερίσαντο τὰ Ἱμάτιά μου ἐαυτοῖς», τοῦ «Ἀκανθίνου Στεφάνου», τοῦ «Ἀδὰμ» καὶ ἀνέρχονται εἰς τὸν Φρικτὸν Γολγοθᾶν, ἐν ᾧ φέρουσιν μεθ' ἑαυτῶν ὁ Μακαριώτατος καὶ οἱ Ἀρχιερεῖς τὸ εἰλητάριον τοῦ Ἱεροῦ Ἐπιταφίου. Τοῦτον ἐναποθέτουσιν ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ, ὃν καὶ μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Εὐαγγελίου προσκυνοῦσιν.
Ἐκ τοῦ φρικτοῦ Γολγοθᾶ κατέρχονται εἰς τὸ ἱερὸν προσκύνημα τῆς Ἀποκαθηλώσεως, ἐπὶ τοῦ λίθου τοῦ ὁποίου καταθέτουσιν καὶ πάλιν τὸ ἐν Ἐπιταφίῳ μετ' ἀνθέων κεκαλυμμένον Σῶμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἐκ τῆς Ἀποκαθηλώσεως ἡ λιτανεία κατευθύνεται πρὸς τὸν Πανάγιον Τάφον, πέριξ τοῦ ὁποίου περιέρχεται τρίς. Μετὰ τὴν τρίτην περιφορὰν ὁ Ἐπιτάφιος κατατίθεται ἐπὶ τοῦ λίθου τοῦ ἁγίου Τάφου καί, θυμιῶντος τοῦ Μακαριωτάτου καὶ ἐν συνέχειᾳ δυὸ Ἀρχιερέων, ψάλλονται αἱ τρεῖς στάσεις τῶν Ἐγκωμίων τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς: «Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ», «Ἄξιον ἐστιν» καὶ «Αἱ  γενεαὶ πᾶσαι», μετὰ τὰς ὁποίας τὰ «Εὐλογητάρια».
Οἱ θεολογικοὶ οὗτοι ὕμνοι τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας, ψαλλόμενοι εἰς γνησίαν Βυζαντινὴν Μουσικήν, δημιουργοῦσιν αἰσθήματα ἱερᾶς κατανύξεως καὶ ἀγαλλιάσεως εἰς τὰς ψυχὰς τῶν πολυπληθῶν προσκυνητῶν καὶ ἰσχυρὰν διάθεσιν συμμετοχῆς εἰς τὸν σταυρόν, τὴν ταφὴν καὶ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Μετὰ τοὺς «Αἴνους» καὶ τὴν Δοξολογίαν, ἡ Ἱερὰ ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου καταλήγει εἰς τὸ Καθολικὸν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ἔνθα ἀναγιγνώσκονται αἱ προφητεῖαι καὶ τὸ Ἀποστολικὸν καὶ Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα καὶ γίνεται ὑπὸ τοῦ Μακαριωτάτου ἡ Ἀπόλυσις καὶ ἀναχωροῦσιν πάντες. Ἔκτοτε ὁ Ναὸς ἀφίεται εἰς τὴν διακονίαν τῶν Ναϊτῶν Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων, ἵνα ἐτοιμάσωσιν αὐτὸν διὰ τὴν κατὰ τὸ Μέγα Σάββατον τελετὴν τοῦ Ἁγίου Φωτός.