Πρός τούς Ἐντυγχάνοντας

       Ἡ Παρακαταθήκη τῶν Πανσέπτων Προσκυνημάτων, τῶν ὁρατῶν τεκμηρίων τῆς ἐπί γῆς ἐνσάρκου παρουσίας καί σωτηριώδους Οἰκονομίας τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθώς καί ἡ τῶν Ἁγίων Τόπων Ἐκκλησιαστική Κοινότης, συνέχεια τῆς ἀρχαίας ἰουδαιοχριστιανικῆς Κοινότητος, ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων καί τῆς Παλαιστίνης, εἶναι τά αὐχήματα τοῦ Πατριαρχείου ἡμῶν, τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων, αὐχήματα τά ὁποῖα ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης καί τό γηγενές ποίμνιον ἐφύλαξαν διά πολλῶν αἰώνων, μετά θυσιῶν αἵματος, ἀειρρύτων ἱδρώτων καί ἀμυθήτων χρηματικῶν ποσῶν.

       Τήν Παρακαταθήκην αὐτήν τῶν Ἁγίων Τόπων τῆς Χάριτος, ἡ ὁποία πληροῖ τούς προσκυνητάς τούς συρρέοντας ἐκ τῶν περάτων τῆς οἰκουμένης, διά τῶν ἁγιοπνευματικῶν ναμάτων τῆς κατανύξεως, τῆς μετανοίας καί συναισθήσεως καί τῆς πρός Χριστόν ἀγαπήσεως, ἐκχεομένων ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀπό τῆς θεωθείσης Σαρκός τοῦ Χριστοῦ, ταύτην ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων προβάλλει ἀξιοχρέως τοῖς ἀνθρώποις, παντί τρόπῳ καί ὅλῳ τῷ σθένει, πρός ἁγιασμόν καί σωτηρίαν. Προσφορώτερον δέ πρός τοῦτο τρόπον τῆς ἐν τῷ Παγκοσμίῳ Ἱστῷ προβολῆς δέν θά ἠδύνατο νά εὕρῃ, διά τοῦ ὁποίου εὐελπιστεῖ ἐπιπλέον νά καταστήσῃ μέν τοῖς πιστοῖς γνωστήν τήν, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, ἄγνωστον ἱστορίαν καί τούς ποικίλους εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν ἀγῶνας Αὐτῆς, ἁγιάσῃ δέ τάς τῶν ἐντυγχανόντων αἰσθήσεις καί τό λογικόν τῆς ψυχῆς, διά τῆς θεωρίας τῶν Ἁγίων Τόπων καί τῶν περί τούτων διηγήσεων καί διευκολύνῃ τήν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν ἔλευσιν τῶν Προσκυνητῶν καί πάντων τῶν θελόντων συναγωνίσασθαι καί βοηθῆσαι τῇ Ἱεροσολυμιτικῇ Ἐκκλησίᾳ.

       Ὁ ἱστοχῶρος οὗτος, καρπός ἀνιδιοτελοῦς προσπαθείας καί εὐσεβοῦς μόχθου φίλων καί συνδρομητῶν τοῦ Παναγίου Τάφου, πρῶτος ἐπίσημος ἱστοχῶρος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, θά ἐμπλουτίζηται σύν Θεῷ διαρκῶς, διά δεδομένων ἀφορώντων εἰς πάντα τομέα τοῦ καθ’ ἡμᾶς ἐκκλησιαστικοῦ βίου. Τά «πτερόεντα» ἠλεκτρομαγνητικά δεδομένα τῆς συγχρόνου τεχνολογίας, ὑστεροῦν μέν τῆς ἁπτῆς, διά μέλανος καί χάρτου, γραφῆς, δύνανται, ὅμως, νά ἀποτελέσουν, ὡς ἐκείνη, φορεῖς σωτηριωδῶν νοημάτων, ὁδηγούντων εἰς τήν ἄκτιστον ἐν Χριστῷ ἀπολύτρωσιν.

       Γένοιτο εἰς πάντας, ἡ Χάρις καί Παράδοσις τῶν Ἁγίων Τόπων, ὁ Θησαυρός τῶν Ἁγιοταφιτῶν, ἀπλανής ὁδηγός Ὀρθοδόξου Πίστεως καί βιοτῆς. Κατά τούς λόγους τῶν ἀρχαίων Ἱεροσολυμιτῶν Μοναχῶν, ἡ Ἁγία τοῦ Θεοῦ Πόλις Ἱερουσαλήμ εἶναι «ὁ ὀφθαλμός καί φωστήρ πάσης τῆς οἰκουμένης, ἡ τοῦ Εὐαγγελίου τόν λόγον δεξαμένη, εἴπερ κατά τό προφητικόν ἐκεῖνο λόγιον ἐκ Σιών ἐξελεύσεται νόμος καί λόγος Κυρίου ἐξ Ἱερουσαλήμ» καί οἱ οἰκήτορες αὐτῆς εἶναι «οἱ οἱονεί χερσίν οἰκείαις καθ’ ἑκάστην τήν ἀλήθειαν ψηλαφῶντες δι’ αὐτῶν τῶν Σεβασμίων Τόπων, ἐν οἷς τό τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν ἐπράχθη μυστήριον»1. Τούτων τῶν Σεβασμίων Τόπων τήν χάριν ἐπικαλούμενοι ἐφ’ ὑμᾶς ἅπαντας, καταστέφομεν ὑμᾶς ταῖς πατρικαῖς Ἡμῶν εὐχαῖς καί Πατριαρχικαῖς εὐλογίαις καί διατελοῦμεν.