|
|
 |
|
Γ’. Ἡ περίοδος τῶν µεγάλων δεινῶν διά τό Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύµων, διήρκεσε ὑπέρ τήν χιλιετίαν, παρά τήν εὔνοιαν διά τῆς ὁποίας ὁ πορθητής τῶν Ἱεροσολύµων, Ὁµάρ ἴµπν Ἀλ-Χαττάπ, ἀντεµετώπισε τούς Χριστιανούς καί τόν Πατριάρχην
των, ἅγιον Σωφρόνιον· ὁ Χαλίφης Ὁµάρ δι΄ εἰδικοῦ διατάγµατος (ἀχτιναµέ) ἀνεγνώριζεν εἰς τόν Πατριάρχην τοῦ «βασιλικοῦ ἔθνους» (δηλ. τῶν Ρωµηῶν) τήν ἰδιότητα ἐθνάρχου καί πνευµατικοῦ ἡγέτου πάντων τῶν Χριστιανῶν τῆς Παλαιστίνης, ἀκόµη καί τῶν ἑτεροδόξων, ὡς ἐπίσης καί πρεσβεῖα τιµῆς µεταξύ πάντων τῶν Χριστιανῶν ἀρχηγῶν, προσέφερε δέ εἰς αὐτόν ἐγγυήσεις εὐνοίας, ἀσφαλείας καί φορολογικῆς ἀσυδοσίας ἀπό µέρους τῶν µελλόντων Μουσουλµάνων ἡγεµόνων. Ὅµως, οἱ διάδοχοί του, αὐθαίρετοι Ἄραβες ἡγεµόνες, ὑπῆρξαν σκληρότατοι· ἡ χριστιανική κοινότης
ἤρχισε νά πλήττεται ὑπό συντόνων προσπαθειῶν ἐξισλαµισµοῦ καί ἀφελληνισµοῦ αὐτῆς. |
Παρά τάς ἀντιξόους ἐξωτερικάς συνθήκας, ἡ πνευµατική ζωή ἐξηκολούθει νά καλλιεργῆται ὑπό τῶν διωκοµένων
Χριστιανῶν, καί ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύµων διεδραµάτισε σηµαίνοντα ρόλον εἰς τήν κατανίκησιν τῶν αἱρέσεων τοῦ Μονοθελητισµοῦ καί τῆς Εἰκονοµαχίας, ὡς καί τῆς ἐµφανισθείσης διά πρώτην τότε (808 µ.Χ.) φοράν εἰς Ἱεροσόλυµα φραγκοπαπικῆς αἱρέσεως τοῦ filioque· µεταξύ τῶν πολλῶν ἀναδειχθέντων θεολόγων, ἄξιοι µνείας εἶναι ὁ Πατριάρχης ἅγιος Σωφρόνιος (†638) καί ὁ Σαββαΐτης Ἱεροµόναχος ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαµασκηνός († ca 784), µία τῶν κορυφαίων καί ἀνεπαναλήπτων εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ἱστορίαν µορφῶν τῆς θεολογίας καί τῆς ὑµνογραφίας. |
Ὁ 9ος αἰών, ὅπως καί ὁ 8ος, ἐχαρακτηρίσθη ὑπό τῶν διωγµῶν κατά τῶν Χριστιανῶν καί τῶν λεηλασιῶν εἰς βάρος τῶν Προσκυνηµάτων, τῶν Ναῶν, τῶν Μονῶν καί τῶν ἁπλῶν πιστῶν, ἐνῷ προσετέθησαν ὁ ἐµφύλιος πόλεµος µεταξύ τῶν Ἀραβικῶν µερίδων καί µέτρα καταπιέσεως, µεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡ ἀπαγόρευσις τῶν λιτανειῶν καί τῆς διδασκαλίας τῶν ἑλληνικῶν, ὥστε διά τό ποίµνιον ἡ χρῆσις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης περιωρίσθη εἰς τήν λατρείαν ἐν τοῖς Ναοῖς· ἐπίσης, ἡ ἐπανειληµµένη βεβήλωσις καί καταστροφή τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καί τῶν λοιπῶν ἱερῶν Χώρων, αἱ ἐξορίαι καί δολοφονίαι
Πατριαρχῶν κ.ἄ. Ἡ ἀποκορύφωσις τῶν κακῶν συνετελέσθη
ἐπί τοῦ χαλίφου Ἀλ-Χακήµ, ὁ ὁποῖος ἐξαπέλυσε (1007 µ.Χ.) διωγµόν, τόν χείριστον πάντων τῶν µέχρι τότε. Πέραν
τοῦ εὐτελισµοῦ τῶν Χριστιανῶν καί τῆς δηµεύσεως ἱερῶν περιουσιῶν, ὁ Ναός τῆς Ἀναστάσεως καί τά πέριξ Μοναστήρια ἠρειπώθησαν, ὡς καί τό Προσκύνηµα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου
ἐν Λύδδῃ, ἐνῷ τήν κορύφωσιν τῶν διωγµῶν ἐσήµανε ἡ λεηλασία τοῦ Σκευοφυλακίου τῆς Ἀναστάσεως καί ἡ ἐπιβολή ἐξισλαµισµοῦ διά φρικτῶν µαρτυρίων. Μικρά βελτίωσις ἐπῆλθεν ἐπί τοῦ διαδόχου τοῦ Χακήµ, Ἄλ Ζαχήρ, ὅτε καί ὁ Αὐτοκράτωρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντῖνος ὁ Μονοµάχος (1042-1055) συνεισέφερε σηµαντικῶς εἰς τήν ἀνοικοδόµησιν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καί τῶν λοιπῶν ἱερῶν Τόπων· πάντως ἡ Ἐκκλησία ἐδοκιµάσθη καί πάλιν ὑπό τῆς σφοδρᾶς ἀντιπαραθέσεως τῶν Ἀράβων καί τῆς ἀνερχοµένης δυνάµεως τῶν Σελτζούκων Τούρκων. Ἀλλαγήν τινα εἰς αὐτήν τήν κατάστασιν ἐπήνεγκεν ἡ ἔλευσις τῶν Σταυροφόρων ἐν ἔτει 1099, οἱ ὁποῖοι τῇ παρακινήσει τῶν Παπῶν καί τῶν Βασιλέων τῆς Δύσεως, διά πυρός καί σιδήρου κατατέ
µνοντες τήν ἀνατολικήν Ρωµαϊκήν «Βυζαντινήν» Αὐτοκρατορίαν εἰς µικρά λατινικά Βασίλεια, ἔφθασαν εἰς Ἱεροσόλυµα. |
|
| |
|
|
